Με το τσουβάλι

Γράφει ο Σπύρος Πεταρούδης,

Βγαίνει ο κουτσοφλέβαρος

Μπαίνει το καρναβάλι

Μα παραμένει στάσιμο

Το μαύρο μας το χάλι

Μένει η εξαθλίωση

Μόνιμη η μιζέρια

Και κάποιοι να μουντζώνουμε

Και με τα δυο μας χέρια

Ο παππούς είχε γεράσει πολύ...

Γράφει ο Σπύρος Ζαχαρόπουλος,

Ο παππούς είχε γεράσει πολύ...

Τα πόδια του δεν τον πηγαίνουν, τα μάτια του δεν βλέπουν καλά, τα αυτιά δεν άκουγαν, δόντια δεν είχε και η τεχνητή οδοντοστοιχία δεν στεκότανε πλέον στο στόμα του.

Η ΗΧΏ.....

Γράφει ο Σπύρος Ζαχαρόπουλος,

Ένας χωρικός περπατούσε κάποτε με τον γιο του στα ορεινά μονοπάτια του χωριού τους. Ξαφνικά σε μια απότομη πλαγιά ο μικρός σκόνταψε γλίστρησε και έπεσε ένας δυνατός πόνος διαπέρασε το κορμί του.

Με γέλιο και με κλάμα!

Γράφει ο Σπύρος Πεταρούδης,

Αποκαλύψεις! Σκάνδαλα!

Κομπίνες και απάτες!

Απατεώνες κύριοι!

Λαμόγια με γραβάτες!..

Στις μέρες μας διαφθορά…!

Ακούγεται γελοίο!

Κάποιοι δεν το διαβάσανε

Του Λιάπη το βιβλίο…

Το Αλφαβητάρι του Τσοπάνη (Ιανουαρίου)

Γράφει ο Σπύρος Ζαχαρόπουλος,

Αμάν – αμάν – αμάν – αμάν – τσοπανά… μωρέ παιδιά τσοπανάκος ήμουνα προβατάκια φύλαγα. Δε τάχα όξω ντόρκα, να βόσκουνε τα χόρτα Δεν θέλω να το κρύψω τς ευθύνις να καλύψω. Τσοπάνος με αγλίτσα με γένια και κοιλίτσα….

Στην τύχη...

Γράφει ο Σπύρος Πεταρούδης,

Περάσαν τα Χριστούγεννα

Πρωτοχρονιά και φώτα..

Και τώρα πάλι στο ρυθμό

Που ήμασταν και πρώτα..

Έχουμε μάθει τώρα πια

Ν’ αλλάζουμε τα χρόνια…

Και τα μελομακάρονα

Με σκέτα μακαρόνια!..

Το όνειρο του τσοπάνη

Γράφει ο Σπύρος Ζαχαρόπουλος,

Ήθελα να `μουν φίλε μου ψηλά στο μοσκο πλάι

να ζήσω χρόνια αμέτρητα, να ζήσω μιλιούνια,

να `χω το μάτι του αϊτού και του λαγού το άκου,

να διαλαλώ το τι θα δω χειμώνα καλοκαίρι

εδώ ψηλά προς το σορό, στη ράχη στα καμάρια.